Strukibein
Wo bün ick
blos up disse Nam´ komm´m. Dat Kind, wat ick fröhr utfahrn hebb,
heet Brunhilde, Strukibein, wär wall hör Kose- oder Spitznam´.
Van mi
utdacht. Ick har ok mehr Nam´n , Nita, Nana, Maiti, Rabbi, un Petzi,
de Nam´quemm laater darto.
Neelich
hörte ick mien Anroopbeantworter aff, un na lange, lange Jahr´n,
wull Brunhilde mit mi proot`n.
Se wull mi
inlaad´n to dat Timmler Jubiläum, Eendusenden-hunnertelf Jahr
Timmel. To´n Schluss, sä se:
„Raup eb´n
torüch, hier is Brunhilde, Strukibein.“
Also, wat da
in mi vöörgäng, kann ick he nich beschriev´n, sesstig Jahr hebb
ick dat Wort nich mehr hört. Brunhilde meente, hör wär dat ok so
eenfach ut Lief komm´m.
Strukibein,
lätt sück mit nix verbinn´n. Aber siet de Tiet, falln mi laufend
Geschichten ut mien Kinnertiet in Timmel in, so, as wenn nick up een
Knopp drückt har. De wär´n wall bi mi up een Festplatte,
sotoseggen, aber döör Strukibein sünd se aktiviert war´n.
Van binn´n
bün ick wall anstött´t war´n, dat ick da een Book ut maak´n
shull. Titel „Strukibein“, lütje Geschichten ut mien Kinnertiet
in „Timmel, miernt unnert Himmel.“
Een Dank an
Strukibein, dat Wort hett dat all in gang sett´t . Nu steiht dat
hier, up dat Papier.
